HERŞEY SENİ SEVİNCE GÜZEL

Bildiğin sihirbazdı.
Patik yapardı kaşla göz arası,
Zemheride çocuklarına.
Kendi giydiği yeleğinin ipinden.
Bir, penguenler üşümez bilirdim
Kutuplarda,
Bir de o.

Sanatçıydı besbelli.
Herkes,
Hayal perdesindeki yıldızlara hayrandı,
Ben ona…
Mutlu kadını oynadı bir ömür boyu,
Ne yüzünde,
Ne yüreğinde bahar olmayan bir adamla,
Babası diye çocuklarının;
Kimse anlamadı.

Melekti, aramızda dolaşan.
Başkalarını düşünür sürekli,
Ve doymaktan korkardı
Çocuklarından önce.
Sofranın ucuna usulca konar,
Ucundan ucundan yerdi tabağının.
Bu yüzdendi en son kalkması da
Sofradan.

Bir defa kendisi için bir şey yaptı,
Kendisiydi artık giderken.
Gülümsemesinden anladım
Dudaklarının kenarında kalan.
Ve kirpiklerinin ucunda,
Mutluluk sıcağı bir nem.
Üç göz oda bir evi olduğu
İlk kez girince düşlerine,
Uyanmadı bir daha annem.

Halil İbrahim Özbay

Herkes beni güçlü sanıyor anne.
Oysa ne kadar güçsüz olduğumu bilemezsin.
Senin gözünde halen küçük bir çocuğum hiç büyümüyorumbüyümekde istemiyorum. Sanki yirmidört yaşında değil yedi yaşındayım. Sana o kadar ihtiyacım varki annem. Sen varsan her şey güzel anne. Ellerimi bırakma sakın anne.
Sakın bir yıldız gibi kayıp gitme mavi gökyüzümden anne.
Sakın beni sensiz bırakma annem
Daha bir emin basıyorum yere. Adımlarım daha hızlı atıyorum
yüreğimde daha umut dolu anne. Her şeyi daha çok seviyorum seninle.
Seninle daha çok gülüyorum daha az üzülüyorum.
Küçük şeylerden mutlu oluyorum çocuklar gibi oyun oynuyorum sokaklarda.
Utanmıyorum yaşımdanyada biri görürse ne der korkusu yok içimde.
Çantamı atıp bir yere top oynuyorum sokak çocuklarıyla yine cam kırıyorum
cama çıkınca komşular yine kaçıyorum anne.
Kalp kırmıyorum anne hiç beceremedim bunu.
Cam kırıyorum o yüzden kimse beni sana şikayete gelmiyor.
Kimseyi sırtından vurmadım anne.Kalleşliği öğrenemedim
Çekip gitmeyi de.Zoru seçtim hepkolayı hiç sevmedimsevemedim.
Birini sevmedimse hiç sevemedim.Sevdiğimi ölümüne sevdim anne.
Beni bırakıp hayatımdan gidene kadargittiğinde bir daha sevmedim anne.
Aşık oldum;korkmadım aşktan nede acı çekmekten.
Aldım sevdiğimi karşıma sevdiğimi söyledim.Bana deli dediler bu yüzden anne.
Sevmek delilikse ben zırdeliyim.Ben senden öğrendim anne ölümüne sevmeyi.
Babamdan öğrendim sevdiğini sahiplenmeyi.İster sevsinlerister sevmesinler.
İster söylesinler ister söylemesinler.Ben yine de severim.
ben yine söylerim sevdiğimi anne.
Minik bir yüreğe; koca bir aşkıyüzlerce dostu sığdırdım anne.
Hepsi senin kadar sevdiler beni.
Kimi ablamkimi abimkimi kardeşim kimi dostum oldular.
Hepsine bir lakap taktım anne.Galiba ben halâ büyümedim anne.
Onlarında yüreğinde benim yerim ayrı anne.Onlarda benim gibi anne..
Ben onlar için deliyürek oldumcankız oldumkarakız oldumasikız oldum.
Görüyorsunki anne insanları sevmekle başladı her şey.
Cana can katmakla başladı her şey.  
Senin kınalı kuzunilk göz ağrınkarakızın aslında çoktan büyüdü anne.
 Hayatı tanıdı.Düştü kalktı.Yine yoluna devam etti dostlarla.
Bazen ben bile şaşıyorum kendime.Güçlü olan ben miyim?
Yoksa içimdeki küçük kızmı?Karıştırıyorum bazen bu iki kimliğimi anne.
Üzüldüğümde sen yoksan yanımda içimdeki küçük kıza sarılıp ağlıyorum
ona dert yanıyorum.Bazen düşünüyorum o küçük kızı benimle berabermi doğurdun? Ben büyüdükçe o hep küçülüyorküçük kalıyor anne.
Belkide bu yüzdendir sen beni görünce onunla karıştırıyorsun.
Çünki ben yirmidörto yedi yaşında anne.Bunu kimseye söyleme anne.
Onlar yine beni olgun sansınlar anne.
Büyümek ne zor be anne.Sokağın en yaramaz kızı iken şimdi bir şirkette
Melis Hanım' diye çağrılmak zoruma gidiyor.Hanım'lık bizemi kaldı anne.
Ne güzel kardeşimdostumablacığımabiciğim demek.
Bu Bey ve Hanım da nereden çıktı anne.
Senelerdir hiç alışmadımalışmak da istemedim.
Bizde bir kadın eşine Bey der.Bir erkek kadınına Hanım der
Resmiyetlik bize göre değil anne.Bir insan ne ise o olmalı her yerde.
Babam yaşındaki adamlarsenin yaşındaki kadınlar buyrun efendim diyor
 Sinirlerim tepeme çıkıyor anne.Ben sıkıldım böyle kalıplaşmış sözlerden.
İltifat edeceğimkibar olacağım diye şekilden şekile giriyorlar anne.
Nede komik oluyorlar anne.Bize bunlar tuhaf geliyor anne.
Meselâ 'seni seviyorum' demekten korkuyorlar anne.
Sizleri diyorlar ne anlamı kalıyor o sevginin anne.
Sanki söyleyince bir şey kaybediyorlar...
Onlar bir insanı sevmenin korkusunu yaşıyorlar.
Bense bir çok insanı sevmenin mutluluğunu yaşıyorum
birini kaybetmekten korkuyorum sadece.
Bunları içimden geldiği için sana yazıyorum anne.
Çünki yarın sabah seni bir hasteneye bırakıp yine işime döneceğim.
Bunu nasıl yapacağım bilmiyorum ama sen istediğin için yapmaya çalışacağım anne. Sabahtan beri ağlıyorum anne.Ya bir daha gelmezsen eve diye.
Ya bir daha kınalı kuzum demezsen.
İşten çıkıp yanına geldiğimde gözlerini açmazsan ben nasıl olurum anne.
O an senin gibi bende gözlerimi kapatırım anne Ve bir daha açmam anne.
Sana söz veriyorum anne güçlü bir kız olacağım.Dimdik ayakta duracağım anne. Kardeşimekendimebabama yokluğunu aratmayacağım anne.
Sende bana söz versende bize söz ver anne.
Beyaz önlüklü amcalar seni bilmediğim hastanenin koridorlarında benden alıp
bizden alıp götürünce tekrar geleceğine ve gözlerini açacağına söz ver anne.
Söz mü anne?
Anne soğuk odada üşümeyecekkoridorlarda kaybolmayacaksın değilmi?
Yüreğimin koridorlarında olduğunu hatırla anne beni bul.bizi bul anne sakın kaybetme. Sensiz yaşayamayacağımızı sakın unutma anne.
Seninle hep gurur duydumsenin benimle gurur duyduğun gibi.
Menekşe'm Seni Çok Seviyorum.Senin için ölürüm anne.
Ne olur papatyanı üzme ben seni hiç üzmedim
İyi ki senin kızınımiyiki her şeyimle sana benziyorum anne.
Allah'a emanet ol canım anneciğim.Ellerinden öpüyorum.